[Praktijkverhaal] de ontevredenheid van Joyce

Ik heb geen idee wat ik wil...

Waarom voel ik me toch altijd zo ontevreden? Het is niet een gevoel dat overheerst ofzo, maar meer iets dat altijd op de achtergrond sluimert… Er zijn zoooo ontzettend veel dingen die ik moet doen maar eigenlijk helemaal niet zo leuk vind en dat geeft een soort van onderhuidse irritatie.

 

 

Neem nou bijvoorbeeld mijn werk. Ik heb een prima baan, maar wel heel druk, er wordt echt wel veel van me verwacht. Het is echt niet dat ik met gigantische tegenzin naar mijn werk ga, maar leuk kan ik het ook echt niet meer noemen. Ik merk dat ik steeds vaker geïrriteerd ben en geen zin meer heb om na mijn werk nog andere dingen te moeten doen. Vervolgens denk ik: “niet zo aanstellen Joyce!” Je hebt werk, een goed leven, niet zeuren dus!

Maar ik ben gewoon zo moe… 

Soms denk ik wel eens dat ik richting een depressie of overspannen ga, maar dan denk zie ik collega’s en die zijn toch wel ‘verder heen’ dan ik. Dus misschien valt het ook wel mee.

 

Mijn man zegt iedere keer wel tegen me: “ga dan wat anders doen!”. Eigenlijk heeft hij wel gelijk, maar wat dan? Ik heb geen idee wat ik eigenlijk echt wil, geen idee wat mij echt gelukkig zou maken. Daar heb ik eigenlijk nog nooit echt over nagedacht…

 

 

Kan jij me helpen Linda? Ik wil nu echt graag een oplossing. Volgens mij ligt de lat niet eens zo heel hoog. Ik wil me blij en tevreden voelen. 

Bang om de controle te verliezen

Het eerste dat mij (Linda) opviel in het gesprek met Joyce is hoe ze iedere keer dingen goedpraatte voor zichzelf. “Ach het valt ook eigenlijk wel mee” ,  “niet zeuren”, “collega’s zijn er veel erger aan toe”.

 

Dit zie ik heel vaak, en dan vooral bij vrouwen. Veel vrouwen hebben de neiging het voor zichzelf goed te praten. Dit doen ze veelal om omdat ze bang zijn de controle te verliezen, dat ‘het helemaal misgaat’ wanneer ze toegeven dat het eigenlijk niet meer gaat.

 

Veel vrouwen voelen zich verantwoordelijk om alles draaiende te houden. Werk, huishouden, kinderen, sociale contacten. Alles moet goed zijn, netjes onderhouden worden en iedereen moet voldoende aandacht krijgen. 

Alles moet perfect

Vroeger, en dat is nog helemaal niet zo lang geleden, zag het leven van een gemiddelde vrouw er heel anders uit. Ze was thuis om het huishouden te doen en om voor de kinderen te zorgen. Tegenwoordig ziet dat er natuurlijk allemaal heel anders uit. Iedereen is gelijk. Toch is er in veel gevallen toch nog een restje over van dat traditionele.

 

Zo ook bij Joyce. Toen ons gesprek verder ging kwam dit ook al wel heel snel naar boven. Een enorm verantwoordelijkheidsgevoel, altijd alles goed willen doen, geen steken mogen laten vallen. Alles moet perfect. Het huis moet spic en span, het werk moet perfect, iedereen moet voelen dat ze voldoende aandacht van haar krijgen. Want wat als ze dat niet doet? Wat zullen anderen dan van haar denken?

 

En zo ontdekte Joyce in de eerste 10 minuten van ons gesprek hoe gelaagd haar ontevreden gevoel eigenlijk was. “Het heeft allemaal met elkaar te maken” merkte ze op. “Eigenlijk ben ik ontevreden over mezelf denk ik… “

 

Dit ontevreden gevoel komt altijd vanuit een onderliggend oordeel over jezelf. Zo ook bij Joyce zij kwam erachter dat ze zichzelf niet goed genoeg vind en dat ze dit oordeel al bij zich draagt sinds ze 8 jaar oud is. 

Oordelen over jezelf

Zo werkt dat met oordelen over jezelf, vaak is de basis hiervoor al gelegd op jonge leeftijd en draag je deze onbewust je hele leven met je mee.

 

Stel jezelf nu gewoon eens de vraag;

  • Wat vind ik van mezelf?
  • Wat zeg ik tegen mezelf als ik in de spiegel kijk?
  • Welke oordelen heb ik over mijzelf?

Wat voor antwoord heb je gegeven? Het echte antwoord? Of heb je geantwoord hoe je zou willen dat het is? Als dat laatste het geval is, wat vind je ECHT van jezelf? Weet dat dit antwoord er mag zijn. Zelfs als het pijn doet.

 

Om de pijn te kunnen helen zal je eerst moeten weten wat de pijn precies is. Om erachter te komen wat je precies wilt in je leven is het belangrijk om jezelf écht goed te leren kennen. En dat kan niet zonder diepgang. Diepgang over wie jij in je kern bent. Pijn die je met je meedraagt en lessen die je geleerd hebt, hebben allemaal invloed op waar je nu staat, hoe je je nu voelt. 

Bewustwording maakt verandering mogelijk.

Door bewuster te zijn van wie je bent, jezelf echt te leren kennen, weet je ook steeds beter wat jouw werkelijke behoeftes zijn en zal je ontdekken dat de enige die dat kan vervullen jijzelf bent. Geen baan, relatie of vriendschap kan dit voor je doen. Zelfliefde is altijd de kern.

 

Misschien komt dit nog niet helemaal binnen als je dit zo leest, dat zou enigszins logisch kunnen zijn. Je kunt dat pas echt bevatten wanneer je het ervaart. Wanneer je leeft vanuit zelfliefde is er geen jaloezie meer in je relatie, heb je geen pijnlijke scherpe oordelen over jezelf, en trek je je niks meer aan van wat een ander misschien wel niet van je zou kunnen denken.

 

Verloopt je leven vlekkeloos wanneer je leeft vanuit zelfliefde? Zeker niet! Je zult altijd up’s en down’s hebben. Altijd zullen er dualiteiten zijn. Dit maakt je mens, zit zorgt ervoor dat je intens kunt genieten van de mooie momenten. Zonder donker is er geen licht. Maar zorg dat je jouw donker goed leert kennen en weet wat je dan nodig hebt. Wanneer je leeft vanuit zelfliefde zal je merken dat je veerkrachtiger wordt. Beter leert vertrouwen op je intuïtie en keuzes maakt die goed voor jou zijn.

 

Dit alles samen maakt dat je veel meer rust en balans in je leven krijgt. Je omgeving zal opmerken dat je zachter geworden bent, en nee, zeker niet “de kaas van het brood laat eten”. Want hét recept om zelfverzekerd te zijn is ook zelfliefde. 

Zelfliefde is het antwoord

Zelfliefde is het antwoord. Ook voor Joyce. De vraag waarmee Joyce bij mij binnenkwam bestond aan het einde van de dag niet meer. Ze kwam tot de ontdekking dat een andere baan haar ontevredenheid niet ging oplossen. Antwoord op de vraag “wat wil ik?” is haar proces. Persoonlijke ontwikkeling was haar antwoord. Een blij en tevreden Joyce, het resultaat.

 

Zo zie je maar hoe een bepaald gevoel uiteindelijk slechts een symptoom is. Dat je vanuit een bepaald gevoel tot een antwoord kunt komen wat je vooraf misschien niet had verwacht.

 

 

Worstel jij net als Joyce met de vraag; wat wil ik? Schrijf je dan nu in voor de gratis mini training.